Zaznacz stronę

Parafia Wniebowzięcia NMP – Sanktuarium Umierającego Jezusa Milatyńskiego

Nasza parafia ma bogatą historię

Trudno szczegółowo opisać wszystkie wydarzenia od momentu powstania. Oto najważniejsze fakty, które pomogą Ci zrozumieć, jak wiele wysiłku ludzie włożyli w ciągu 650 lat, aby Kamyanka-Buzka była miejscem, w którym każdy może spotkać Boga.

Historia parafii w Kamiance-Strumiłowej XV-XIX w.

Kamyanka pod koniec XIX wieku

Historia parafii z XV-XVII wieku

W 1471 r. Jurij Strumyło, burmistrz, właściciel Kamienianki-Strumyłowej (od 1944 r. Kamienianka-Buzka) wybudował zamek z kaplicą Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, założył parafię rzymskokatolicką i był założycielem św Ducha, zbudowany za bramą miejską na przedmieściu Glyniansky.
W 1627 r. – zamek wraz z kaplicą i kościołem farnym został spalony przez Tatarów.
W 1633 r. – król Władysław IV dał przywilej na budowę nowego kościoła w centrum miasta, w pobliżu rynku. Przywrócono parafię i wybudowano nową drewnianą świątynię Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Stary kościół parafialny pod wezwaniem Ducha Świętego został później odrestaurowany, ale jako kościół filialny.

Historia parafii w XVIII wieku

W latach 1716-1766 – kosztem Samuela Sulimirskiego i starosty Kamienieckiego Jana Zettnera zbudowano kolejną dużą drewnianą cerkiew. W 1722 – kolejna wizytacja nie wspomina już o starej świątyni. Jest już podpis, ale nie ma jeszcze dzwonnicy. W 1741 r. – z dokumentów kolejnej wizytacji wiadomo, że nowy w planie kościół krzyżowy nie został jeszcze konsekrowany ani nawet ukończony. W 1757 r. – jak opisuje ks. Kościół Karola Walentyna Seprawskiego ma już dwie boczne kaplice z wieżami, stare retabule, złocony ołtarz główny, organy na „siedmiogłosowe z tamburynami” i dzwonnicę z dwoma dzwonami. 3 sierpnia 1766 – Arcybiskup Wacław Hieronim Serakowski konsekruje kościół podczas wizyty parafialnej. Wiadomo, że ściany świątyni pokryte są gontem. W 1791 r. zadzwonił dzwon kościelny, a zamiast niego zamówiono nowy. W 1793 r. zadzwonił nowy dzwon. W świątyni za każdym razem mniej miejsca dla wiernych i coraz częściej mówi się o potrzebie nowej świątyni, najlepszej cegły.

Historia parafii w XIX wieku

W 1806 r. miała rozpocząć się budowa nowego kościoła, na który już gromadzono materiały, ale uniemożliwiła to śmierć właściciela Kamianki Josefa Miera (1809). W 1821 r. – z dokumentów wizytacyjnych wiadomo, że świątynia jest bardzo zniszczona, nie ma dzwonnicy. 28 maja 1822 – Likwidacja drewnianej świątyni. 20 lipca 1822 – rozebrano ołtarz główny. 3 sierpnia 1822 – opat ks. Aleksander Goretsky poświęca kamień na nową ceglaną świątynię. Podczas budowy katolicy modlą się w kościele św. Mikołaja. W 1828 r. wzniesiono mury prezbiterium. W 1832 roku w oknach pojawiły się szyby. W 1834 roku wybudowano wieżę, a Felix Mier zapłacił za blaszany dach. 16 maja 1840 r. – abp Franciszek de Paula Pishtek dokonuje konsekracji kościoła. Po kilku latach na sklepieniu pojawiają się pęknięcia, kościół jest zamknięty. Wierni modlą się na zewnątrz w namiocie lub w zakrystii. W 1869 r. kościół został odnowiony. W 1873 r. wybudowano nową parafię. W 1885 r. opat ks. Jakow Nowakowski służył ponad 8000 wiernych z miasta i cztery tuziny wiosek. Od 1893 roku mówi się o budowie nowej świątyni.

Proboszczowie parafii

Ksiądz Grzegorz Zombek sprawuje obecnie obowiązki w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny-Sanktuarium Jezusa Konającego Mylyatynsky. Oprócz bogatego życia liturgicznego naszej parafii, nasz proboszcz odwiedza chorych, przygotowuje do chrztów i ślubów, prowadzi katechezę w domu parafialnym oraz pomaga w organizacji różnych wydarzeń i spotkań, które odbywają się w naszej parafii.

Ksiądz Grzegorz Ząbek

Data i miejsce urodzenia:

01.05.1979, Rzeszów

Rok święceń:

29 maja 2004, Rzeszów

Lata w parafii:

od 2017 do dzisiaj

Poprzedni proboszczowie parafii

Ksiądz Wiktor Stachow

Data i miejsce urodzenia:

19 kwietnia 1984, Lwów

Rok święceń:

10 maja 2008, Lwów

Ksiądz Adam Bezak

Data i miejsce urodzenia:

1976, Województwo Tarnowskie

Rok święceń:

2003, Rzeszów

Lata w parafii:

od 2009 do 2011

Wikariusz ks. Tadeusz Łącki

Data i miejsce urodzenia:

urodzony w 1972

Rok święceń:

1998

Lata w parafii:

od 2001 do 2002

Ksiądz Władysław Derunow

Data i miejsce urodzenia:

22 marca 1961, Lwów

Rok święceń:

29 maja 1989, Ryga

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Cierpienia

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Cierpiącej SMVV (Serafitów) zostało założone w Zakrochimie w 1881 roku. Założyciele: bł. Ks. Honorat Koźminski Kapucyn i bł. M. Margareta Szewczyk. Zgromadzenie zostało utworzone w celu religijnego i moralnego odrodzenia narodu.

W początkowym okresie 10 lat siostry pracowały w Rosji i były zgromadzeniem bezdomnym, mimo trudności w opiece nad chorymi i bezdomnymi w Zakrochimiu, Warszawie i Częstochowie. W 1891 r. przeniosła swoją działalność do Galicji. 14 sierpnia 1891 siostry otrzymały habit od ordynariusza krakowskiego kardynała Albina Dunajewskiego. Było to możliwe, ponieważ zgodnie z austriackimi przepisami panowała większa swoboda religijna.

W okresie międzywojennym Zgromadzenie bardzo intensywnie rozprzestrzeniło się na terenie całego kraju, stąd w 1932 roku nastąpił podział na prowincje: poznańską, lwowską (obecnie przemyską) i oświęcimską. Po II wojnie światowej siostry prowadziły działalność charytatywną z biednymi i chorymi poza granicami Polski: w Algierii, Francji, Szwecji, Stanach Zjednoczonych, Włoszech i Białorusi oraz na Ukrainie.

Obecnie Zgromadzenie kontynuuje dzieło rozpoczęte przez założycieli. W naszej parafii siostry prowadzą katechezę dla dzieci, lekcje języka polskiego oraz naukę w salonie. Siostry uczestniczą także jako organistki i prowadzą chór parafialny. Ozdabiają świątynię.

Historia kultu cudownego wizerunku Umierającego Jezusa z Myliat

Ziemia ukraińska jest bogata w szczególne znaki obecności Pana – Sanktuaria. Ziemia Zachodniej Ukrainy, archidiecezja lwowska na różnych etapach swojej historii poprzez Sanktuaria była bogata w kult Męki Pańskiej.

Jednym z nowoczesnych ośrodków takiego kultu jest Sanktuarium Jezusa Umierającego z Mylatyna w Kamieńcu-Bużce w obwodzie lwowskim, gdzie szczególnie czczona jest tak zwana Cudowna Ikona Mylatyna.

Oryginalny cudowny obraz Umierającego Jezusa z Myliatynia (Kraków, Polska)

Cudowny obraz w XVII wieku

XVII wiek – Nieznany włoski autor maluje obraz Jezusa na krzyżu farbami olejnymi na szorstkim płótnie o wymiarach 56×73 cm. Tło obrazu jest wyraźniejsze, a postać ukrzyżowanego Chrystusa ciemniejsza. Głowa Jezusa z opadającymi włosami spoczywającymi na jego prawym ramieniu jest prawie równoległa do poziomej belki poprzecznej.

Twarz jest odwrócona, jakby Jezus patrzył na ludzi w wielkim bólu, na głowie ma koronę cierniową, a na lewym ramieniu przy szyi widać głęboką ranę pozostawioną przez krzyż. Cudowny obraz, podobnie jak jego kopie, często zdobią złote i srebrne korony, cenne pensje i głosy.

 

Cudowny obraz Umierającego Jezusa Mylyatynsky (miasto Kamianka-Buzka, Ukraina)

Cudowny obraz w XVIII wieku

W 1700 – z Rzymu do Rosji przywiózł go ks. Józefa Mozarskiego, prowincjała dominikanów, a swojej kuzynce Joannie Krzeszowskiej z okazji ślubu z pułkownikiem szwoleżerów Popławskim. Obraz był przekazywany z pokolenia na pokolenie i ostatecznie znalazł się w domu Antoniego Sobieszczańskiego, czosnku łotyczowskiego. W 1734 r. do Nowego Stawu przybyli Antoni Sobieszczański i jego żona Magdalena Kucharska, przywożąc ze sobą obraz. W 1745 r. ciężko zachorował syn Antoniego i Magdaleny, Jan Nepomuk, a Magdalena, pokładając wielką nadzieję w Miłosierdziu Bożym, poprosiła męża o umieszczenie wizerunku w kołysce jej umierającego syna. Ian został natychmiast uzdrowiony i przez chwilę stary obraz wyglądał jak nowy. Po tym wydarzeniu obraz został przeniesiony do kaplicy dworskiej do powszechnej czci. Z wdzięczności za otrzymaną życzliwość rodzice ozdobili obraz srebrną koroną i sercem. Świeccy i duchowni obu obrządków katolickich często modlili się przed obrazem, otrzymując wiele różnych błogosławieństw, w tym uzdrowienia. Z obrazem powiązane były następujące elementy niezwykłe zjawiska, takie jak krople krwi spływające z lewej ręki Jezusa, czy jasne promienie. Opat Kamyanki Strumyłowej ks. Andrzej Giżycki poinformował o tym arcybiskupa lwowskiego Mikołaja Wyżyckiego, który powołał specjalną komisję do wysłuchiwania wiernych i badania cudów. 10 lipca 1747 – Arcybiskup Mikołaj Ignacy Wyżycki, metropolita lwowski, na podstawie ustaleń inkwizycji, wydał dekret ogłaszający błogosławiony obraz w Nowym Stawie i nakazujący przeniesienie go do cerkwi karmelitanek w Nowym Mylatynie. 14 sierpnia 1747 – obraz z Nowego Stawu w wigilię święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został uroczyście przeniesiony do kościoła Karmelitów Bosych w Mylatynie i umieszczony w wielkim ołtarzu. Od tego czasu nazywany jest Mylatynskim, a przez niego wierni otrzymali wiele łask i cudów, zwłaszcza liczne uzdrowienia. W 1754 r. została zwołana komisja do badania cudów i wysłuchania ludzi, którzy otrzymali łaski za pośrednictwem obrazu Umierającego Pana Jezusa. z Mylatyna. 15 stycznia 1755 r. – Arcybiskup M. Wyżycki wydaje nową decyzję uznającą i ogłaszającą cudowny obraz. W 1758 roku ukazała się księga opisująca cuda i łaski otrzymane po modlitwie przed obrazem Pana Jezusa z Myliatyna. W latach 1771-1791 wybudowano w Myliatynie nowy barokowy kościół (ufundowany przez Franciszka Głogowskiego) dla licznych pielgrzymów przybywających ze wszystkich stron, z kopułą na wzgórzu, dzięki czemu był widoczny z daleka. Sanktuarium znajdowało się pod opieką karmelitów. W 1788 r., po zniesieniu przez cesarza Józefa II Zakonu Karmelitów w Myliatynie, sanktuarium zostało przekazane księżom diecezjalnym, a kościół stał się parafią.

Cudowny obraz XIX-XX wieku

W latach 1840-1849 i 1851-1852 opiekę nad sanktuarium sprawowali jezuici. Wincentego a Paulo, który służył przez 40 lat. Wyremontowali też świątynię. Od 1914 do 1918 roku, w okresie międzywojennym, sanktuarium odegrało ważną rolę w odrodzeniu religijności. Archidiecezja Lwowska. Odwiedzały ją rzesze pielgrzymów, a urlopów w ciągu roku było aż 12. Na mocy przywileju udzielonego przez papieża Grzegorza XVI w dniu 16 listopada 1841 r. odpust całkowity można było uzyskać w dni szczególnej czci obrazu Pana Jezusa Mylatyna: 3 maja – odnalezienie krzyża, obchody Zielonych Świąt, 29 czerwca – NS. Apostołów Piotra i Pawła, 15 sierpnia – Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, 8 września – Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, 7 października – Matki Bożej św. Różaniec. Biorąc pod uwagę grekokatolików, obchody te obchodzono dwukrotnie, zarówno gregoriańską, jak i juliańską. kalendarz. Grekokatolicy z wielkim szacunkiem odnosili się do wizerunku Miliatyna. Najważniejszą uroczystością roku było uwolnienie 14 września – Podwyższenie Krzyża Świętego. W przeddzień do sanktuarium zbiegały się piesze pielgrzymki z chorągwiami, krzyżami i fretkami, niektórzy wierni przyjeżdżali także konno i wozami. Największe pielgrzymki przybywały do ​​Mylyatyna ze Lwowa, Kamyanki Strumyłowej, Żelechowa (Wielkosiloka). W 1920 roku, podczas wojny polsko-bolszewickiej, obawiając się profanacji, obraz został wywieziony do Lwowa, gdzie został przyjęty jako „uchodźca”. W latach 1939-1945, w czasie II wojny światowej, obraz został najpierw pochowany w folwarku Wardynsky, a później ks. Ludwik Senko przywiózł go do Kurii Metropolitalnej we Lwowie. W 1946 r. ojcowie misjonarze zostali zmuszeni do opuszczenia Milatyna. Cudowny obraz Pana Jezusa Konającego zabrali ze sobą do Krakowa, gdzie przez długi czas przebywał w Kaplicy Zgromadzenia. W 1976 r. – obraz został wystawiony do kultu publicznego w specjalnej bocznej kaplicy kościoła św. Wincenty a Paulo w Krakowie, gdzie w każdy piątek odbywają się nabożeństwa przed cudownym obrazem Pana Jezusa z Myliatyna. Do tego miejsca przybywają również liczne pielgrzymki. Sanktuarium w Mylatynie zostało zamknięte po II wojnie światowej, a teren służył jako magazyn książek, żywności, a później jako elektrownia. Na początku lat 90. cerkiew została przekazana Ukraińskiemu Autokefalicznemu Kościołowi Prawosławnemu. 14 września 1993 – intronizacja kopii cudownego obrazu Jezusa z Mylatyna w kaplicy cmentarnej we wsi Streptiv, który znajduje się 9 km od Mylyatyna i 7 km od Nowego Stawu. Eucharystię z okazji święta Miletu sprawował biskup lwowski Rafał Kernytsky. W 1996 roku obraz został przeniesiony do kościoła rzymskokatolickiego w Kamieniec-Bużce. Dekretem z dnia 14 września 1996 r. kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został ogłoszony Sanktuarium Jezusa Konającego w Mylatynacie.